بسم الله الرحمن الرحیم* والعصر* ان الانسان لفی خسر* الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات* و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر* صدق الله العلی العظیم.

بدون مقدمه٬ تمامی انسانها٬ چه آدم چه ناآدم! چه فلسفه دان چه فلسفه ندان! چه اقلابی چه ضدانقلاب! چه طرفدار دین! و چه لامذهب! همگی در "خسرند" و خسر یعنی رفتن و نابود شدن اصل سرمایه. نابودی هرآنچه در دست داری. و بالاتر از هر ضرری. که ضرر به هر حال در سودهاست و فرصت جبران داری و زمان!!! زمانی که دوباره و دوباره و دوباره بسازی! اما خسر رفتن هر آنچه اصل است! حتی زمان!

در آشفته بازار زندگی این موجود! وصف او این است که قطعا در خسر باشد٬ حرف الله! رب العالمین این است که تو ای انسان! بدان! بدان که در چه موقعیتی به سر می بری! و بدان که تمام هرآنچه نامش را گذاشته ای زندگی! چیزی جز چوب حراج زدن به تمام دارایی ات نیست! سیاق و ادات و سبک کلام خدا همگی فریاد می زنند و این تاکیدات جابجا(سیاق جمله اسمیه٬ ان بر سر کلام٬ لام تاکید٬ مسبوق بودن به قسم٬ و از همه بالاتر تاکیدی که در خسر است و اطلاق آن به تمام طول عمر!) همگی حاکی از عمق موضوع و اهمیت آن است.

و در این خطاب کسی ایمن نمانده! همه در معرض این آفت عظیم اند. انسان! نابود شدنی ست! اما...!

تنها و تنها کسانی از این آفت در امان می مانند که ایمان بیاورند! و ایمان به چه؟! ادامه آیه مشخص می کند که ایمان به چه! ایمانی قادر است ناجی این موجود باشد٬ که در ظل سایه طوبی آن عمل صالح از انسان صادر شود. و این ایمان آیا جز ایمان به مبدا میباشد؟! اینکه چرا ایمان به خدا و هرآنچه در شعاع ایمان به خدا قابلیت ایمان آوری پیدا می کند٬ صریحا گفته نشده٬ شاید علت این باشد که اساسا عمل صالح٬ عملی که از هر نظر در سمت صلاح است٬ چه در فرم! چه در نیت فاعلش و چه در مبدا صدور فرمان به عمل! یعنی رب جهانیان٬ این باشد که چنین عملی فقط و فقط از ایمان به خدا و شعاع حقایق اساسی عالم٬ ناشی می شود.

و لذا دست نجات انسان دائم در خسر! و همراه با خسر! از آستین باز خدا! خارج می شود و عمل برای او! عملی که انسان برای انجامش هم از او امر گرفته! هم برای او انجامش می دهد٬ و هم به آن طرزی که او فرمان داده. و خسر! دیگر ...! "و انسان اینگونه به فلاح می رسد! یعنی بار دادن سرمایه ها  و رها شده از خسر."

اما انسان! موجودی پیچیده و در عین حال دائم در معرض آفت هاست. آفت سردشدن٬ آفت بی انگیزگی٬ آفت شیطان٬ آفت شبهه و ....!

و فرمان اینگونه است که یکدیگر را در راه عظیم ایمان! و عمل ناشی از ایمان! "توصیه کنید"! به " حق " و به " صبر ".

" توصیه به حق " و " توصیه به صبر ".

ای انسان مومن عامل عمل صالح! بر تو باد فلاح!

الذین آمنوا و عملوا الصالحات لهم الامن و هم " مهتدون ".